Nabije lezing: Heugenis van Adriaan Krabbendam
in eindeloze rijen, dicht opeen en in verwondering te staan: _________________we zijn alleen, de heuvels zijn van steen. en hard en onvermijdelijk de duizend ogen, paar bij paar waarin een oud licht hangt gewogen: _______________________dit is gevaar. het schaduwspel herhaalt zich, bleek en tastbaar, totdat het in de verte ____________________________sterft en in de harde steen ...
Licht
het licht botert mijn kamer in vormloos, geestloos. lumineuze snot. apatisch licht, dat vermoeid reikt tot in de hoeken van mijn werkvertrek toch is het licht dat van buiten komt Platonisch licht: licht genoeg om alles te moeten zien maar niet om gezien te worden melkig tralielicht dat walmt van inertie licht van een oud ...
Panorama
je roflolt je de moeder over die kapotgrappige zweefteef die haar bakfietskinderen inzeept met groenlinks en tolerantie en met de remsporen van de groene andijviesmoothies om haar grachtengordelbek haar verontwaardiging afreageert op de yogamat en in de intergenerationele praatgroep bij Halina waar ook een gepensioneerde vogelaar komt en een muf ruikende vrouw met een hoofddoek, ...