Te veel herinneringen

Het is mij de afgelopen donkere periode bewust geworden dat ik teveel herinneringen heb. Nu geloof ik niet dat ons geheugen een spoelbak met een vlotter is, die niet boven de maximummarkering kan worden gevuld zonder dat er lekkages optreden. In theorie, zo spreken hersenwetenschappers plechtig, kunnen we oneindig veel herinneringen ‘opslaan’ in onze grijze

Framing

Afgelopen donderdag was mijn dochtertje Miru voor de vijfde keer jarig. Wij vierden dat met een copieus middagmaal in een stijlvol Salad & Grill restaurant waar we ons tegoed deden aan het riante buffet van pizza, gorgonzolapasta, mosselen, geroosterde eend, potato wedges, grapefruitsalade, chocoladefondue, en een keur aan dranken. Het décor bestond uit popmuziekhelden en

Kerstwens

In haar beschouwelijke kerstboodschap schreef bevlogen collega-columnist en Roversdochter uit het Noorden Bronja Prazdny over je afkomst en je vader als inspiratiebron, en hoe gezwellen op het internet haar zulks kwalijk namen. Een persoonlijke thematiek, net als een persoonlijke schrijfstijl die gulziger is dan 4,9 woorden per zin, werd door de semi-alfabeten niet op prijs gesteld.