Boekenweek met Palmen

Gisternacht tuurde ik, half verzadigd na een goede episode van Black mirror in bed naar een gemiste uitzending in het kader van de Nederlandse boekenweek, omdat ik mijn gemoed met de milde heimwee wilde bijvullen die wij ballingen soms nodig hebben. Rimpels en piekhaar van mevrouw Palmen kwamen me zo vertrouwd voor dat ik me

Elkaars intelligentie

In de vileine woordenwisselingen die in ons povere tijdsgewricht voor debatten moeten doorgaan valt me een ding op: in plaats van bij het te bespreken onderwerp te blijven en de tegenstander op slinkse, Socratische wijze proberen schaakmat te zetten, beginnen contrahenten er steevast mee, elkaars intelligentie en waardigheid in twijfel te trekken. Ja, hun primaire

Waterboarding

Ik werk dagelijks aan een absurdistische roman. Het is een oefening in tomeloze fantasie, bijtend cynisme en humor die de geëerde lezer van zijn stoel moet blazen. Het verhaal is een samenraapsel van uit de duim gezogen situaties en bizarre personages, existentialistische donderpreken en rumoerige Himmelstürmerei. Vandaag verzon ik een Poolse jongen die Carol heette

Het behouden huis

Het is een boek dat je herleest, het ‘behouden huis’ van Willem Frederik Hermans uit 1950. Ik las de nihilistische novelle die Mulisch ‘ruiterlijk’ wilde verwerpen vanwege de anticommunistische tendens, vorige week echter voor het eerst. Het is twintig jaar geleden dat ik Hermans las, nooit meer slapen, voor een boekverslag op de middelbare school