Nabije lezing: Heugenis van Adriaan Krabbendam
in eindeloze rijen, dicht opeen en in verwondering te staan: _________________we zijn alleen, de heuvels zijn van steen. en hard en onvermijdelijk de duizend ogen, paar bij paar waarin een oud licht hangt gewogen: _______________________dit is gevaar. het schaduwspel herhaalt zich, bleek en tastbaar, totdat het in de verte ____________________________sterft en in de harde steen ...
Herinnering
“En de jouwe?” “De mijne kreeg een hartaanval, plotseling.” “Dus je hebt ook geen afscheid kunnen nemen?” “Nee.” Zwijgend zaten we naast elkaar. Hieruit zou weer een herinnering ontstaan. We voelden het, alsof we erop aan het broeden waren. We zouden later allebei kunnen terugbladeren en allebei een beetje glimlachen bij dit punt. Het zou ...
Vaarwel
wat denk je ervan morgen in de maan te wonen, waar fiere schaduwen uit je flanken slaan je het licht kust met je handen en je stem oneindig zingt langs hoge kraterwanden je ligt, je ademt de verwatering van alle grijsgeschilderde dingen die drijven op de stille wateren van jouw getemde, dode oceaan je ogen ...